Todomusica.es

Entradas populares

Mostrando entradas con la etiqueta Canciones de la Caida de Constantinopla. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Canciones de la Caida de Constantinopla. Mostrar todas las entradas

miércoles, 4 de julio de 2012

ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ PETROS PATRAS PARADOSIAKO TRAGOUDI

Tria karabia fevgoune
to Na forto-Boitho Panaguia
to trito.Boitho Panaguia
Tin Agia Trapéza Mas

Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης.Lamento por la caida de Constantinopla.Códice del siglo XV

Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης

(Απόσπασμα. Από χειρόγραφο του ιε' αιώνος.)

Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,
θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις.
Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλην την αγία,
το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους.

Τίς τό 'πε, τίς το μίλησε, πότ' έρθεν το μαντάτο;
Καράβιν εκατέβαινε στα μέρη της Τενέδου
και κάτεργον το ηπάντησε, στέκει κι αναρωτά το:

- Καράβιν πόθεν έρχεσαι και πόθεν κατεβαίνεις;
- Έρχομαι ακ τ' ανάθεμα κι εκ το βαρύν το σκότος,
ακ την αστραποχάλαζην, ακ την ανεμοζάλην·
απέ την Πόλην έρχομαι, την αστραποκαμένην.

Εγώ γομάριν δε βαστώ, αμέ μαντάτα φέρνω·
κακά διά τους χριστιανούς, πικρά και δολωμένα·
οι τούρκοι ότε ήρθασιν, επήρασιν την Πόλιν,
απώλεσαν τους χριστιανούς, εκεί και πανταχόθε.

- Στάσου, καράβι, να χαρής, πάλι να σέ ρωτήσω:
Εκεί 'λαχε ο βασιλεύς, ο κύρης Κωνσταντίνος,
ο φρένιμος, ο δυνατός, ο περισσά ανδρειωμένος,
ο πράγος, ο καλόλογος, η φήμη των Ρωμαίων;
- Εκεί 'λαχεν ο Δράγασης ο κακομοιριασμένος.

τρία καράβια φεύγουνε

Tria karabia feugoune
(Παραδοσιακό τραγούδι)
Τρία καρά – βόηθα Παναγιά μ’
τρία καρά – τρία καράβια φεύγουνε
’πο μέσα ’πο την Πόλη,
κλαίει η καρδιά μου κλαίει
καρδιά μ’ κι αναστενάζει.

Το ’να φορτώ – βόηθα Παναγιά μ’
το ’να φορτώ  – το ’να φορτώνει το σταυρό
και τ’ άλλο το Ευαγγέλιο,
κλαίει η καρδιά μου κλαίει
καρδιά μ’ κι αναστενάζει.

Το τρίτο το – βοήθα Παναγιά μ’
το τρίτο το – το τρίτο το καλύτερο
την Άγια Τράπεζά μας,
κλαίει η καρδιά μου κλαίει
καρδιά μ’ κι αναστενάζει.

Μη μας τα πά – βόηθα Παναγιά μ’
μη μας τα πά – μη μας τα πάρουν οι άπιστοι
και μας τα μαγαρίσουν,
κλαίει η καρδιά μου κλαίει
καρδιά μ’ κι αναστενάζει.

Γιατί πουλί μου δεν κελαηδάς Χρόνης Αηδονίδης - Θρήνος της Αλώσεως 2006

Το παραπάνω τραγούδι ηχογραφήθηκε ζωντανά από το ραδιόφωνο της Εκκλησίας την 29η Μαϊου 2006 με ευκαιρία της ενθύμησης της Άλωσης της Πόλης από τους τουρκους.




Ο Χρόνης Αηδονίδης γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1928, στην Καρωτή, ένα χωριό κοντά στο Διδυμότειχο. Γιος του ιερέα Χρήστου και της Χρυσάνθης Αηδονίδη, είναι ο δεύτερος από τα πέντε αδέλφια του. Στην Καρωτή, περνά τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια κι εκεί είναι που μαθαίνει τα πρώτα του τραγούδια και μυείται στον κόσμο της παραδοσιακής μουσικής, πρώτα από τη μητέρα του, κι έπειτα απ' τους ντόπιους μουσικούς που έπαιζαν στα πανηγύρια του χωριού του.


Γιατί πουλί μου δεν κελαηδάς
Πως κελαηδούσες πρώτα
Πως μπορώ μπορώ να κελαηδώ
Με κόψαν τα φτερούδια μου
Με πήραν τη λαλιά μου
Πήρανε την πόλη μας
Και την Αγιά Σοφιά μας
Κλαίει πικρά η παναγιά

Πάρθεν η Ρωμανία Γ.ΝΤΑΛΑΡΑΣ : Η ΡΩΜΑΝΙΑ EΠΑΡΘΕΝ-ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ

Video de dalaras-recitado de Lidia Coniordou
Γ.ΝΤΑΛΑΡΑΣ : Η ΡΩΜΑΝΙΑ EΠΑΡΘΕΝ-ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ
Πάρθεν η Ρωμανία   ( Πόντος )      
Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Παραδοσιακό
Εκτελέσεις: Γιώργος Νταλάρας & Λυδία Κονιόρδου ( Ντουέτο )

Recitado del poema de C.Cavafis:
«Αυτές τις μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια
για τ' άθλα των κλεφτών και τους πολέμους
Πράγματα συμπαθητικά, δικά μας, γραικικά.
Διάβασα και τα πένθιμα για το χαμό της πόλης.
Πήραν την πόλιν, πήραν την, πήραν τη Σαλονίκη.
Και τη φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν
ζερβά ο βασιλιάς και δεξιά ο Πατριάρχης
ακούστηκε κι είπε να πάψουν πια.
Πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα Βαγγέλια.
Πήραν την πόλιν, πήραν την, πήραν τη Σαλονίκη.
Όμως εκείνο που με άγγιξε πιο πολύ
ήταν το άσμα το Τραπεζούντιο με την παράξενή του γλώσσα
και με τη λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν πως θα σωθούμε ακόμη.
Μα αλίμονο μοιραίον πουλίν
από την πόλη έρτε
μες σο φτερούλιν' αθ εν' χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ σην άμπελον κονεύ μηδέ σο περιβόλιν
επήεν και εκόνεψεν σου κυπαρίσσ' τη ρίζαν.
Οι αρχιερείς δε δύνανται ή δε θέλουν να το διαβάσουν
Σέρας υιός γενήκασεν αυτός που το παίρνει το χαρτί
Και το διαβάζει κι όλο φύρεται
Σίτα αναγνώθ' σίτα να κλαίει
Σίτα να κρούει την κάρδιαν
Να αλί εμάς να βάι εμάς
η Ρωμανία πάρθεν.»

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

video de youtube:

PARTHEN I ROMANIA BY CHRISTOS KEMANETZIDIS 2011
Recitado de :

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν' από την Πόλιν
ουδέ στ' αμπέλια κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια,
επήγεν και-ν εκόνεψεν α σου Ηλί' τον κάστρον.
Εσείξεν τ' έναν το φτερόν σο αίμα βουτεμένον,
εσείξεν τ' άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον,
Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ' ο μητροπολίτης°
έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει.
Σίτ' αναγνώθ' σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν.
"Αλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία!"
Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια
κι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται,
-Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι
-Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία 'πάρθεν.
-Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.» (Πόντου)


CAncion de Πάρθεν η Ρωμανία





Ν΄ αϊλί εμάς και βάι εμάς
οι Τούρκ΄ την Πόλ΄ επαίραν
επαίραν το βασιλοσκάμ΄
κι ελάεν η Αφεντία.

Μοιρολογούν τα εκκλησιάς
κλαίγνε τα μοναστήρα
κι ο Αι-Γιάννες ο Χρυσόστομον
κλαίει και δερνοκοπάται

Μη κλαις, μη κλαις, Αγιάννε μου
και μη δερνοκοπάσαι
η Ρωμανία ΄πέρασεν
η Ρωμανία ΄πάρθεν

Η Ρωμανία κι αν ΄πέρασεν
ανθεί και φέρει κι άλλο.

Πήραν την Πόλιν, πήραν την

Πήραν την πόλιν, πήραν την, πήραν τη Σαλονίκη Treno o lamento de Constantinopla,  Tradicional del Ponto
Μουσική : Μανώλη Καλομοίρη

Ερμηνεύει η Σοπράνο Τζούλια Σουγλάκου και η χορωδία του Εργαστηρίου Παλιάς Μουσικής.
Διευθύνει ο Γιώργος Κωνσταντζος.
Το ποιητικό κείμενο είναι από τα πλέον διαδεδομένα για την Άλωση. Στην προηγούμενή μας έκδοση είχαμε συμπεριλάβει μιαν άλλη παραλλαγή πάλι από την Ήπειρο, καθώς και την χορωδιακή σύνθεση του Μανώλη Καλομοίρη. Στο βιβλίο του ο Κ. Μάρκου καταγράφει και μια ακόμη παραλλαγή από την Υπάτη. Τραγουδά πολυφωνικό συγκρότημα από τη Δερβητσάνη.
Παρτής: Δήμος Δέδες, Γυριστής: Δημήτρης Τσάμης.

“Πήραν την πόλιν, πήραν την, πήραν τη Σαλονίκη,
πήραν και την Αγία Σοφιά, το μέγα Μοναστήρι,
που ‘χε (που ειχε) σαραντα σήμαντρα κι εξήντα δυό καμπάνες,  
κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.
Σιμά να βγούνε τα Ιερά, κι' ο Βασιλεύς του κόσμου,
Περιστερά κατέβηκεν από τα μεσουράνια:
Πάψετε το Χερουβικό, κι' ας χαμηλώσουν τ' Άγια,
Παπάδες πάρτε τα Ιερά και σεις κερά σβηστείτε,
Γιατί 'ναι θέλημα Θεού, η Πόλη να τουρκέψει.
Η Δέσποινα ταράχτηκε κι' εδάκρυσαν οι' κόνες
Σώπασε κυρά Δέσποινα και σεις 'κόνες μην κλαίτε
Πάλι με χρόνους με καιρούς , πάλι δική σου θα'ναι,
πάλι δική σου θα'ναι , πάλι δική σου θα'ναι!


Πάρθεν η Ρωμανία (Πόντος)


Πάρθεν η Ρωμανία   ( Πόντος )      
Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Παραδοσιακό
Εκτελέσεις: Γιώργος Νταλάρας & Λυδία Κονιόρδου ( Ντουέτο )

«Αυτές τις μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια
για τ' άθλα των κλεφτών και τους πολέμους
Πράγματα συμπαθητικά, δικά μας, γραικικά.
Διάβασα και τα πένθιμα για το χαμό της πόλης.
Πήραν την πόλιν, πήραν την, πήραν τη Σαλονίκη.
Και τη φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν
ζερβά ο βασιλιάς και δεξιά ο Πατριάρχης
ακούστηκε κι είπε να πάψουν πια.
Πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα Βαγγέλια.
Πήραν την πόλιν, πήραν την, πήραν τη Σαλονίκη.
Όμως εκείνο που με άγγιξε πιο πολύ
ήταν το άσμα το Τραπεζούντιο με την παράξενή του γλώσσα
και με τη λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν πως θα σωθούμε ακόμη.
Μα αλίμονο μοιραίον πουλίν
από την πόλη έρτε
μες σο φτερούλιν' αθ εν' χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ σην άμπελον κονεύ μηδέ σο περιβόλιν
επήεν και εκόνεψεν σου κυπαρίσσ' τη ρίζαν.
Οι αρχιερείς δε δύνανται ή δε θέλουν να το διαβάσουν
Σέρας υιός γενήκασεν αυτός που το παίρνει το χαρτί
Και το διαβάζει κι όλο φύρεται
Σίτα αναγνώθ' σίτα να κλαίει
Σίτα να κρούει την κάρδιαν
Να αλί εμάς να βάι εμάς
η Ρωμανία πάρθεν.»

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

...........................................................

Ν΄ αϊλί εμάς και βάι εμάς
οι Τούρκ΄ την Πόλ΄ επαίραν
επαίραν το βασιλοσκάμ΄
κι ελάεν η Αφεντία.

Μοιρολογούν τα εκκλησιάς
κλαίγνε τα μοναστήρα
κι ο Αι-Γιάννες ο Χρυσόστομον
κλαίει και δερνοκοπάται

Μη κλαις, μη κλαις, Αγιάννε μου
και μη δερνοκοπάσαι
η Ρωμανία ΄πέρασεν
η Ρωμανία ΄πάρθεν

Η Ρωμανία κι αν ΄πέρασεν
ανθεί και φέρει κι άλλο.

εναν πουλιν επετανεν de Γ.Ιωαννίδης y Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν' από την Πόλιν-Canciones del ponto sobre la caida de constantinopla

Ενα πουλίν επετανεν Γ.Ιωαννίδης 
Un pájaro voló de G,Ioannidis.
Canción del Ponto
αγαπα κορ αγαπα με
οπως ντ' εποινες πρωτα
εσυ την χωραν μη τερεις
την καρδιας ερωτα.

αναθεμα, αναθεμα
αεικον γειτονιαν
εποικαν ατο καλατσιν
ντ' εφιλεσα σε μιαν.

εναν πουλιν επετανεν
ψηλα σον ουρανον
ατο εκλεγε κι ελεγε
επεμνα μαναχόνι.

τεμον η καρδεα καρδεα εν
τεσον πουλιμ' ελαε,
σι δυονους αναμεσα
καποιος εταραε.
Canción antigua del Ponto sobre la noticia de la Caída de Constantinopla transmitida por un pájaro que llevaba la noticia entre sus patas y es leida por un joven, mientras le late el corazón de dolor por la pérdida de la ciiudad, de Santa Sofía y del imperio bizantino

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν' από την Πόλιν
ουδέ στ' αμπέλια κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια,
επήγεν και-ν εκόνεψεν α σου Ηλί' τον κάστρον.
Εσείξεν τ' έναν το φτερόν σο αίμα βουτεμένον,
εσείξεν τ' άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον,
Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ' ο μητροπολίτης°
έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει.
Σίτ' αναγνώθ' σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν.
"Αλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία!"
Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια
κι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται,
-Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι
-Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία 'πάρθεν.
-Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.» (Πόντου)


ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ (ta euzwnakia) El coro de soldados euzones de Santa Sofía

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ (ta euzwnakia) El coro de soldados euzones de Santa Sofía

Στην Αγια-Σοφιά αγνάντια En frente de Santa Sofía
βλέπω τα ευζωνάκια.   Veo un coro de pequeños evzones
Τα ευζωνάκια τα καημένα El coro de unos pocos evzones quemados por la guerra
μες στους ήλιους μαυρισμένα, con sus caras ennegrecidas por el sol
κλέφτικο χορό χορεύουν Un coro de bandoleros a escondidas bailan
και τ' αντίπερα αγναντεύουν. Y en frente vislumbran
Κι αγναντεύοντας την Πόλη Y mientras ven la Ciudad
τραγουδούν και λένε: cantan y dicen:
«Πάλι θα γένει δικιά μας “de nuevo será nuestra
να η μεγάλη εκκλησιά μας. Nuestra gran Iglesia.
Τούτα είν' οι χρυσοί της θόλοι  Estas son sus doradas bóvedas
αχ κατακαημένη Πόλη. ¡Ay, ciudad incendiada!
Στην κυρά την δέσποινά μας A Nuestra Señora, dile
πες να μην λυπάται, dile, que no sufra
στις εικόνες να μην κλαίνε y a los iconos que no lloren
τα ευζωνάκια μας το λένε». La Evzonakia nos lo dice”
Κι ο παπάς που είναι κρυμμένος Y el cura que está escondido
μέσα στ' άγιο βήμα, dentro del Altar santo
τα ευζωνάκια δεν θ' αργήσει que no se retrase la Evzonakia
να βγει να τα κοινωνήσει, que salga el cura a darle la comunión.
και σε λίγο βγαίνουν τ' Άγια Y en poco tiempo, que salga la Sagradas Formas
μέσα σε μυρτιές και βάγια. Entre hojas de mirtos y laureles
Mesa se parqeneç kai me bagia, entre vírgenes y laureles.

Η Πόλις Εάλω- Ελεύθεροι monachoi Παπαροκάδες.CAnciones de Constantinopla

2.- Η Πόλις Εάλω- Ελεύθεροι
Videos youtube Η πόλις Εάλω - ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ - Παπαροκάδες


Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η Γη, σημαίνουν τα Επουράνια
Σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά, το μέγα Μοναστήρι
Με τετρακόσια σήμαντρα και εξηνταδυό καμπάνες.
Κάθε καμπάνα και Παπάς, κάθε Παπάς και Διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο Βασιλιάς, Ζερβά ο Πατριάρχης
κι απ' την πολλή την ψαλμουδιά εσειώνταν οι κολώνες
Να μπούνε στο Χερουβικό και να βγει ο Βασιλέας
φωνή τους ήρθε εξ' ουρανού κι απ' Αρχαγγέλου στόμα.

Πάψατε το Χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ' άγια
παπάδες πάρτε τα ιερά και εσείς κεριά σβηστείτε
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.

Μον' στείλτε λόγο στην Φραγκιά να ρθουν τρια καράβια
το 'να να πάρει το Σταυρό και τ' άλλο το Βαγγέλιο
το τρίτο το καλύτερο την άγια Τράπεζά μας
μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας την μαγαρίσουν.

Η Δέσποινα ταράχθηκε και δάκρυσαν οι εικόνες
Σώπασε κυρά-Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις
ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΟΥΣ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑ 'ΝΑΙ

Η Αγιά Σοφιά Ελεύθεροι monachoi.Tosa Chronia mes ti siopi ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ - ΠΑΠΑΡΟΚΑΔΕΣ

Η Αγιά Σοφιά      
Στίχοι: Ελεύθεροι
Μουσική: Ελεύθεροι
Πρώτη εκτέλεση: Ελεύθεροι


Τόσα χρόνια μες τη σιωπή, κάποιοι σε κρατήσανε
Δοξασμένη κι αθάνατη Εκκλησιά.
Μέσα μας υπάρχεις βαθειά, όσο και αν προσπαθήσανε
να χαθείς μέσα στη λησμονιά.

Τόσα χρόνια μες τη σιωπή, κάποιοι σε κρατήσανε
Δοξασμένη κι αθάνατη Εκκλησιά.
Μέσα μας υπάρχεις βαθειά, όσο και αν προσπαθήσανε
να χαθείς μέσα στη λησμονιά.

Η καρδιά μας αναζητά κι από άγιο πόθο διψά
οι καμπάνες σου δυνατά να σημάνουν πάλι.
Σώπασε μη κλαις Παναγιά, κι ο θρύλος πάλι ξυπνά
του μαρμαρωμένου βασιλιά.

Έλα, έλα να πάμε στην Αγιά Σοφιά
Έλα, έλα να συνεχίσει η Λειτουργιά.

Είσαι φλόγα παντοτεινή, καύχημα περίτρανο
Μες σ’ αυτού του κόσμου τη σκοτεινιά
Και τον τελευταίο πιστό, έκανες περήφανο
Πόλη μας, κανείς δεν σε ξεχνά.

Η καρδιά μας αναζητά κι από άγιο πόθο διψά…

Των ηρώων οι προσευχές, που για σε μιλήσανε
έχουμε σαν φάρο και οδηγό.
Στου Τρικόρφου τις κορυφές πάλι αναστήσαμε
το μεγάλο σου καμπαναριό.

Η καρδιά μας αναζητά κι από άγιο πόθο διψά

 Traduccción al español



Santa Sofia

Versos:Eleutheroi
Musica:Eleutheroi
Primera interpretación:Eleutheroi

Durante tantos años en silencio, algunos te poseyeron
Oh Gloriosa e inmortal Iglesia.
Permaneces profunda dentro de nosotros, por mucho que intentaron que te perdieras en el olvido.

Durante tantos años en silencio, algunos te poseyeron
Oh Gloriosa e inmortal Iglesia.
Permaneces profunda dentro de nosotros,
Por mucho que intentaron que te perdieras en el olvido.
Nuestro corazón busca también y
por el santo deseo tiene sed
de que tus campanas toquen de nuevo fuertemente.
Cállate, no llores santísima Virgen María,
y la leyenda de nuevo evoca al Rey Marmolizado.

¡Ven, Ven y vamos a Santa Sofía
Venga, ven y vamos a continuar la liturgia(Misa).

Eres una  llama Total, una cuenta ampliamente
Dentro de las tinieblas de este mundo
también su última FE, fuiste el orgullo
Nuestra ciudad, nadie te olvida.

Nuestro corazón busca también
y por el santo deseo tiene sed de que tus campanas ...

Las oraciones de los héroes, que por ti hablaron
Tenemos como faro y guía.
En las cimas de Trikorfou resucitaremos de nuevo
tu gran campanario.

Nuestro corazón busca también
Y por el santo deseo tiene sed

EL CÁLIZ DE SANTA SOFÍA Το δισκοπότηρο της Αγιά Σοφιάς.Leyendas y canciones de Constantinopla

 TO ΔΙΣΚΟΠΌΤΗΡΟ TIS AGIA SOFIAS. (Fue robado por los cruzados en 1204 se encuentra en Venecia) To Δισκοπότηρο Δισκοπότηρο (Canción tradicional de Tracia, Anatolia y Constantinopla Ανατολική Θράκη - Κων/πολη ) http://youtu.be/N8Ksch6jPJ8 Το δισκοπότηρο της Αγιά Σοφιάς

Δισκοπότηρο
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό
μες στην Εκκλησιά την τρισυπόστατη,
ήταν το χρυσό και τ’ αργυρό
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.
Ήταν μια φορά κι ένα καιρό,
μια φορά κι έναν καιρό.

Κι όταν λειτουργούσε ο παπάς
τη στιγμή που μόνος επροσκόμιζε
κάποιος του το πήρε – που το πας
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο;
Στράφηκε και ρώτησε ο παπάς, ναι που το πας;

Που το πας μ’ ολάνοιχτα φτερά,
μόνο ο βασιλιάς μας εκοινώνησε
κοίταξε τι πλήθος καρτερά
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.
Που το πας μ’ ολάνοιχτα φτερά, ναι μ’ ολάνοιχτα φτερά;

Έτσι με τη Θεία Κοινωνιά
θα το κρύψω μέσα στον Παράδεισο
και στην πιο κρινόσπαρτη γωνιά
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.
Έτσι με τη Θεία Κοινωνιά, με τη Θεία Κοινωνιά;

Θα μεταλαβαίνουν οι ψυχές
των μαρτύρων που ‘χυσαν το αίμα τους
και θα ακούει ανήκουστες ευχές
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο
από των μαρτύρων τις ψυχές, των μαρτύρων τις ψυχές;

Ώσπου να’ ρθει η ώρα κι η στιγμή
που ‘θε ν’ ακουστούν ευχές ανήκουστες
θα το ξαναφέρω με τιμή
τ’ ακτινοδεμένο δισκοπότηρο.
Ώσπου να’ ρθει η ώρα κι η στιγμή, να ‘ρθει η ώρα κι η στιγμή;


Ήταν μια φορά κι έναν καιρόErase una vez y un tiempo
μες στην Εκκλησιά την τρισυπόστατη, Dentro de la Iglesia de la Trinidad,
ήταν το χρυσό και τ' αργυρόestaba el oro y la plata
τ' ακτινοδεμένο δισκοπότηρο. Y el cáliz aktinodemeno .
Ήταν μια φορά κι ένα καιρό, μια φορά κι έναν καιρό. Erase una vez y un tiempo.


Κι όταν λειτουργούσε ο παπάςY cuando el sacerdote celebraba la santa misa
τη στιγμή που μόνος επροσκόμιζε En el momento en el que se arrodilló
κάποιος του το πήρε – που το πας alguien se lo cogió - ¿Dónde lo llevas
τ' ακτινοδεμένο δισκοπότηρο; El santo Grial aktinodemeno t '?
Στράφηκε και ρώτησε ο παπάς, ναι που το πας; Se volvió y le preguntó el sacerdote, a donde te lo llevas?

Που το πας μ' ολάνοιχτα φτερά, ¿Dónde te lo llevas  con las alas bien abiertas
μόνο ο βασιλιάς μας εκοινώνησε Sólo el rey nos lo comunicó
κοίταξε τι πλήθος καρτερά miró a una multitud que esperaba
el τ' ακτινοδεμένο δισκοπότηρο. cáliz aktinodemeno t '.
Που το πας μ' ολάνοιχτα φτερά, ναι μ' ολάνοιχτα φτερά; ¿Dónde vas con las alas muy abiertas, que están las abiertas?

Έτσι με τη Θεία ΚοινωνιάAsí con la Santa Comunión
θα το κρύψω μέσα στον Παράδεισο Lo ocultaré en el Paraíso
και στην πιο κρινόσπαρτη γωνιά y en la esquina más krinósparti
τ' ακτινοδεμένο δισκοπότηρο. El cáliz aktinodemeno t '.
Έτσι με τη Θεία Κοινωνιά, με τη Θεία Κοινωνιά; Así con la Eucaristía, con la Sagrada Comunión?

Θα μεταλαβαίνουν οι ψυχέςLas almas participarán
των μαρτύρων που 'χυσαν το αίμα τους de los mártires que derramaron su sangre
και θα ακούει ανήκουστες ευχές y escuchará  las oraciones sin precedentes
τ' ακτινοδεμένο δισκοπότηροel cáliz aktinodemeno t '
από των μαρτύρων τις ψυχές, των μαρτύρων τις ψυχές; por las almas de los mártires, las almas de los mártires?


Ώσπου να' ρθει η ώρα κι η στιγμήCuando llegue la hora y el momento
En el που 'θε ν' ακουστούν ευχές ανήκουστες que «se oirán oraciones inaudibles
θα το ξαναφέρω με τιμή lo traeré de vuelta con precio
τ' ακτινοδεμένο δισκοπότηρο. El Cáliz aktinodemeno t '.
Ώσπου να' ρθει η ώρα κι η στιγμή, να 'ρθει η ώρα κι η στιγμή; Cuando llegue la hora y el momento
Cuando llegue la hora y el momento

τ' χτινοδεμένο δισκοπότηρο –
στράφηκε καί ρώτησε ο παπάς.
τ' χτινοδεμένο δισκοπότηρο!
- -

El 29 de mayo de 1453, Constantinopla, la capital del antiguo Imperio Romano de Oriente, caía en manos de los turcos otomanos bajo el mando del emperador Mehmet II.
LA LEYENDA DEL CÁLIZ DE SANTA SOFÍA cuenta que mientras el patriarca de Constantinopla oficiaba la santa misa, consciente de que todos iban a morir, un ángel emergió de entre los muros de la basílica de Santa Sofía y tomó en sus manos el cáliz con el que patriarca celebraba la misa, y desapareció con él atravesando el muro de donde había salido. La misma leyenda dice que el santo cáliz reaparecerá cuando Constantinopla vuelva a ser cristiana y de nuevo se celebre la santa misa en la basílica de Santa Sofía. En 1453, Constantino solo tenía un ejército de 8,000 hombres, la mayoría bisoños, tanto, que en la batalla, él mismo peleó como un infante.....había dos fortalezas periféricas: Tapia y Estudio. Tapia resistió dos días, Estudio, solo 4 horas; los 76 soldados capturados fueron empalados en estacas, a la vista de la ciudad......500 turcos de Horchón defendieron Constantinopla......había una mezcolanza de defensores: Genoveses, venecianos, pisanos, catalanes, castellanos, cretenses, anatolios, escoceses......durante el último día de asedio, un obús turco destruyó parte del muro, y la infantería turca penetró por ese lado, pero los defensores se reagruparon y, haciendo un sobrehumano esfuerzo, cargaron sobre los atacantes, infinitamente superiores en número, rechazándolos y volviendo a cerrar la brecha......cuando los turcos entraron en Santa Sofía, peleando contra los bizantinos que allí se habían hecho fuertes, el padre que decía misa tomó el cáliz consagrado, y yendo directo hacia los turcos, desapareció antes de llegar a la puerta; la leyenda dice que cuando los cristianos retomen Santa Sofía por las armas, el padre volverá por el mismo camino a terminar la misa interrumpida......